Meserret’in Saçı Sakarya
Kardeşi Meserret Ergin’den duyduğumuza göre, Orhan Şaik Gökyay, “Sakarya”yı kızkardeşinin saçlarına benzetmiş ve “Sakarya” şiirini ve bu düşüncelerini kardeşine gönderdiği bir mektupta belirtmiş. Meserret Ergin, bunları gözyaşlarıyla bizlere anlatmıştı.
Sakarya
Sakarya boynunu gezdim düşümde,
Kenarı gölgeli, suyu coşkundu;
Yeşil sularında bir kız medfundu,
Onu böyle gördüm, her görüşümde.
Gürleyen muzaffer edası vardı
Şehit topraklardan geçtiği yerde;
Dağları dolaşan sadası vardı
Şafaklar sökerken mor vadilerde…
Kayalar düşerdi büyük yarlardan,
Seher vakti sular tekbir alırdı;
Ardından gözlerim dolar kalırdı
Atını sürünce her bir kahraman.
Nehirler ayrılır, dağlar yol verir,
Kıvılcımlar çıkar nallar altından;
Maşrıktan mağrıba okunan destan
Bu büyük ilhamın eseridir.
Uzun saçlarını çözüp bırakmış,
Kınalar yakmış da şehit kanından;
Gazi kafileler geçmiş yanından
Bu kan hangi kızıl yaradan akmış?
Ne zaman rüyada görsem bunları
Aktığı ummandan büyük görünür;
Yüzüme sanki bir yele sürünür
Andıkça bu yerde döğüşenleri.
Görünür rüyada, suda,çemende;
Bir kızdır vatanın hayali bende,
Sakarya’yı onun saçı sanırdım,
Yoluna nice can veren tanırım.
Orhan Şaik Gökyay
“Orhan Şaik Gökyay Bu Vatan Kimin? Şiirler“, Özel Türkmen Lisesi Orhan Şaik Gökyay Kütüphanesi Yayınları No. 1, Mersin, “Bana bir seslenen var” bölümü, sahife 31-32