Aylardır arayışıma ve haftalardır bekleyişime son verip Ubuntu‘ya bugün itibariyle geçmiş bulunuyorum. Taptaze, sımsıcak bir Ubuntu 5.10, makinamda tıkır tıkır çalışıyor. Debian‘ın tadına ilk kez bakıyorum. Ve ilk izlenimim olumlu diyebilirim.Redhat 7.1 ile başladı Linux serüvenim. 2000 senesiydi ve Linux labında, sadece ödevlerimi yapabilmek için oturduğumdan makinamın başına, pek de istekli değildim açıkçası. Redhat 7.3, 8.0 ve 9.0 sürümlerini kurmak için can attığımı hatırlıyorum. Her bir sürümde,kullanılması daha kolay bir sistem kullanıyordum. Ama hala Windows’un kullanıcı dostu arabiriminin çekiciğini bırakamıyordum.Derken Fedora Core 1 çıktı. Pek etkilenmiştim. Kullanımı kolaydı ama mevcut buglar pek canımı sıkıyordu. Özellikle MySQL kurma ve güncelleme bir işkece olmuştu. Fedora Core 2′yi es geçip, Fedora Core 3′e geldim. FC2deki buglardan hiç bahsetmeyeceğim. Fedora Core 4 ise görmüş olduğum en tatlı işletim sistemiydi. Taa ki yüksek çözünürlükte tabak tadı vermesine dek. Bir de belirtmeliyim ki hiç otomatik güncelleme yapamayışım içimde hep ukteydi.
Derken Ubuntu’nun ünü kulaklarıma ulaştı. Debian denen şeyi hiç kullanmamıştım. O neydi ki. Şunu biliyorum ki işin içine atılmadan da bilmem pek mümkün görünmüyordu. Hele, Debian’da mükemmel bir paket yönetim sistemi olduğu ve bilinen en stable linux sürümü olduğu iddaaları ise tüylerimi diken diken yapmıştı.
Kararımı verdim. Debian’a şans veriyorum ve makinamdaki Fedora Core 4′ün yerine Ubuntu’yu kuruyorum. Hayırlı olsun 