Gecenin bir vakti zincirden boşandım,
Uyarla uyanık bir mektup döşendim
Eleğimsağma renkli, karalı aklı;
Baş yanı hal hatır, sonu firatlı…
Umduğum yerlere baktım, bulamadım.
Neyleyim, nideyim, hiç bilemedim,
Mektup öyle kalakaldı elimde
Adresim kayıp.
…

…
Gülen resimdeki üzgün bakışta mı?
Gözden ılgıt ılgıt inen yaşta mı?
Yazda mı, güzde mi yada kışta mı?
Yazısı silinmiş bir devrik taşta mı?
Altüs ettim hep, dört bir yanı altüst
Gören yok! Bilen yok! Duyan yok!
Yok işte yok!
Besbelli dünyadan
Adres bırakmadan gitmiş olmalıyım…
—
Orhan Şaik Gökyay











